- īnsīgnītus 1
- īnsīgnītus 2
- īnsilio
- īnsimulātio
- īnsimulātor
- īnsimulo
- īnsincērus
- īnsinuātio
- īnsinuo
- īnsipidus
- īnsipiēns
- īnsipienter
- īnsipientia
- īnsipio
- īnsisto
- īnsitio
- īnsitīvus
- īnsitor
- īnsitum
- īnsitus
- īnsociābilis
- īnsōlābiliter
- īnsōlātor
- īnsolēns
- īnsolenter
- īnsolentia
- īnsolēsco
- īnsolidus
- īnsolitus
- īnsōlo
- īnsolūbilis
- īnsolūbiliter
- īnsomnia
- īnsomnis
- īnsomnium 1
- īnsomnium 2
- īnsonāns 1
- īnsonāns 2
- īnsono
- īnsōns
- īnsonuī
- īnsōpītus
- īnspectio
- īnspecto
- īnspector
- īnspectus 1
- īnspectus 2
- īnspērābilis
- īnspērāns
- īnspērātē
- << >>
- īnsolent|er
- Prieveiksmis. Skiemenys: LBLB (4)
- Jokantas 1936
īn-solēns, entis (adv. -enter) su comp. ir sup. a) nepratęs, negudęs, neprityręs *aspera aequora emirabitur insolens; multitudo insolens belli; malarum artium S; †audiendi, in dicendo.b) nepaprastas, perdėtas, be saiko *laetitia, †gaudium, †divitiae; qui in sua re egentissimus fuisset, erat insolens in aliena leidžiąs svetimą turtą.c) apie elgesį: išdidęs, išpuikęs, pasipūtęs insolenter invasit in eius viri fortunas; non sum tam insolens in dicendo.
- Kuzavinis 2007
- īnsolent|er adv. [īnsolēns] (comp. ~ius C, sup. ~issimē VM) 1. neįprastaĩ C;2. nepaprastaĩ, per̃ daũg, bè saĩko C;3. išdidžiaĩ, pasipū̃tusiai, įžūliaĩ (sē efferre C)
- īnsolent|er adv. [īnsolēns] (comp. ~ius C, sup. ~issimē VM)
